روسپی

YOU ARE FORBIDEN ROOSPI

roospi — Thu, 14 Jun 2007 01:08:18 GMT

تو ممنوعی روسپی

به آن خدایی که فرمود((لا اکراه))تو ممنوعی روسپی.از همان آغاز ممنوعی روسپی.حتی پیش از مادر ,ممنوعی... الرحمن نه از برای توست,که خود توست.تو را مسلخ ,روضه ابراهیم است و صدای پای کاغذک های سبز,زمزمه چکاوک هایی که بوی پوست گندیده و متبرکت را در ((شهر گناهان)) باکره ها پراکنده می سازند.مخوان روسپی.مخوان.آیه الکرسی مخوان روسپی که دوزخ از برای تو خانه ای ندارد.چشم به دیدار عزرائیل نخواهی گشود , که خدایت , خویش به وقت معراجت , هلهله کنان, به پیشوازت می آید.تو ممنوعی روسپی.خندان ضجه بزن.برقص و شادمان به پای خواران بیافت.شادباشت می دهم,شاد باش.شیطان نیز برای تو سجده کرد.تو پایان این قمار ننگین و دهشتناک را آغاز بودی

..تو

...تو

...تو ممنوعی روسپی.از دورخ ممنوعی روسپی ...ولا الظالین

به پایانت می برم با همان که آغازت کردم

مادر روسپی

روسپی را کشتند
روسپی آوردند
مردهایش همه بازوی فراخ
دست در دست گناه ابدی
چه کسی طعم نیاز
بر پسر خواهد داد
مادر این طفلان
چه کم از مردی دزدان سیه رو دارد؟
صیغه های ابدی رنگ گلرنگ کفن می پاشند
خاطرش هست
که مردش بی باک طعمه شد
طعمه ورزیدگی متهمان
چه کسی طعم نیاز
بر پسر خواهد داد
:"پدرت مرد بزرگی بود آه
دستهایش رنجور
ناتوان می خندید
می سرود از گل یاس
یا رز زرد قفس
نقش می کرد گناهان فقیر
طعنه می کرد ستم های سیاه
من همیشه همه جا
یاور قلب و نگاهش بودم
مونس درد و صدایش بودم
پدرت بهتان شد
من نکردم شوهر
من ترا خنداندم
من کنارت بودم
هق هقت مال منست
بوسه ات جان منست..."
پسرک در دل می خندیدش
:"مادر روسپیم
چه کم از آنهمه مردان سیه رو دارد؟"
چشم مادر می گفت
:"چه کسی طعم نیاز
بر پسر خواهد داد؟

و این یادگار خوب

http://roospi.blogfa.com/8501.aspx

انا لالله

و انا فی الله

...و انا الله

روسپی

roospi — Fri, 08 Jun 2007 21:39:18 GMT

استغفر الله ربی و یا رب مزن تگرگ

در خاطرم که مرد خاطره ات برگ برگ

رنجی کشیدم از این اقتضای سرنوشت

آهسته لعنت این بخت کور, مرگ مرگ

این روزها دیگه مثل گذشته نمی تونم

عکاسی کنم.زندگی بدجور سخت تر شده

خیار

roospi — Thu, 31 May 2007 23:41:18 GMT

گویی که یار توانگر همیشه یار نیست

یا کفر من همی ز سر اقتدار نیست

ما را طبیعت بی جان هم نیمه جان بکرد

گویی خیار فرورفته "در خیار" نیست

roospi — Sun, 20 May 2007 22:55:18 GMT

"ما "پیچ می خوریم

چون "هیچ" می خوریم

دریا روندگان

کو شوق وصلتان

یا خفه شو , سکوت

یا مکر بر زبان

اشکم که مشکتان

خندیده شستتان

تا انتهای عمر

بر بخت مشتتان

گفتی فلانی آی

با ما پیاده باش

'گفتم چراغ زرد

با احتیاط باش

اندر میان ما

اثبات حقتان

یا خفه شو , سکوت

یا مست,بی فغان

در ابتدای ایسم

ما را پیاده من

یک ساندویچ مغز

نوشابه آقا جان

تدریس عاشقی

تضمین شده به کاف

با یک گرم حشیش

یا دود بستتان

ما خلق قهرمان

جز اندکی خلان

یا خفه شو سکوت

یا مکر بر زبان

......

روسپی

roospi — Mon, 07 May 2007 10:39:18 GMT

"ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم"

نی یار در پیاله اسرار دیده ایم

حق است مژده و دلدار راه نور

کی ما در این پیاله عکس دو دلدار دیده ایم؟

روسپی

تنها تو را می پرستیم و

...تنها از تو یاری می جوییم

THE LIFE

roospi — Thu, 26 Apr 2007 12:29:18 GMT

روزی چکاوکی مست

در عرش خفته بودم

روزی شبیه یک عشق

صد بار مرده بودم

روزی غلام ننگین

بی طاقتی خمیده

تمثالی از مکافات

ملعون بنده بودم

من یک حباب ویران

در انتهای ایمان

با صورتک به نقش

ارباب خنده بودم

مثل گناه آدم

یا نه!خطای یوسف

با اشتباه قاضی

...یک عمر زنده بودم

روسپی

خداوندا به من یاری برسون تا کیریو که امروز خوردم تا آخر عمر به یاد داشته باشم

roospi — Wed, 18 Apr 2007 23:00:18 GMT

بهار می آید.ارغوانها می شکفند.مرده می شکفند.خیال بی خیالی , سنگینی اش را بر پیکره ام انداخته و من می اندیشم که روزشمار اندیشه هایم به پایان رسیده است.خداوندا,از من بدر آر.کرختی عفونت چرکین توی سینه ام می دود و با چند ضجه خشک , به رقیبان بشارت ناخوش احوالی میدهد....

سوالها دنیای جالبی دارند.دنیای جالبی که اول و آخرش را دوزخ ٬ قسمت است.من دل به تو می بندم.تویی که در پس خاطره های نیامده نشسته ای و دیر به دیر از افسانه های بازگشت سخن می گویی و من گاهی می اندیشم که با تو یکی هستم و گاه می نگرم که هیهات,چقدر فاصله اینجاست... .ما در پیاله عکس رخ یار دیده ایم اما دریغ که شیخ دهکده مان با صلیب و علم و پارچه های گلگون,خون فرج به پیاله مان می ریزد و ما می مانیم بی خبر از لذت شرب مدامشان.دیروز حلاج با خون , انا الحق می گفت و امروز بچه های محل ما با کریستال بدنبال منصور می گردند تا خواهر و مادرش را یکی کنند.امروز دختران کوچه بالایی تا پریود می شوند می ترسند مبادا ثریا صدایشان کنند, پس علف های گره زده سیزدهشان را خشک می کنند و می پیچند و می کشند و دودش را به لعنت جد و آباد ملکوتی می فرستند.امروز دیگر تفاوت آرش کبیر وآقا محمود تنها در اختلاف وزنشان است و دیگر هیچ.پاسارگاد نا امن تر است از ناصر خسرو که آن باید جمع شود و این یکی مجال جاهلان روز گرد و شب گرد باشد ....! من همه لطیفه های این سالها را با خودم زمزمه می کنم تا مبادا تاریخ بمیرد...! فلسفه همان پیک آخری است که اضافی است و می زند بالا و منطق تنها راه حل مساله های فیثاغورث را بلد است.آن هم با کلی داده و اطلاعات آماده ویک دنیا فرض و قرارداد.این منم که همه زندگی را در یک پک خلاصه می کنم و می دهم آن تو و می چرخانم و می چرخانم و غیر قابل تصورهای شناخته یا ناشناخته را می دهم بیرون تا بوقتش...شاید...!زمین گرم است و داغ دیده.آدمی دیگر برای غروب لحظه شماری نمی کند.من خواب می بینم که زمستان است , دریاچه های بهاری اند که یخ می بندند.حتما جوانی دارد بی دلیل جان می دهد.و خدایی که می ترسد حتی در این نزدیکی باشد.

در دوزخ سوزان چو شکایت بردم

آمد که خدا را تو ثناها گفتی

لیک آن جرم و گناه تو فریبا این بود

از عشق به عاشقی که جا زد گفتی

روسپی

خواب باراني

roospi — Mon, 04 Dec 2006 18:04:18 GMT

قصه همين بود صدايي ز دور

جلوه اي از من به موازات گور

نخل غريب و عطش آفتاب

زمزه اي نرم بر اندوه آب

گردش چشمان خمار و سياه

مي شكند سايه اين قبله گاه

سينه شمشير رداي دعا

پرچم اين كيش پر از كشته ها

جمله اين آدميان مرده اند

نغمه تقديس به شب گفته اند

ناله مجنون ني عبد العطاست

جامه ليليست كه در خون رهاست

كتف كفل سينه و پستان ناز

رحمت حق است به چشمان باز

بگذر از اين حال كه من گفته ام

صحبت الحاد به حق گفته ام

در گذر از مسلك اين مردمان

نامه ابليس ترازو يمان

...

اي تو هشيوار برين آفتاب

بر من آفت زده مهري بتاب

ناله البرز به چشمم فكن

تيغ زليخا نفس ام را شكن

جان ز من عاريتي باز گير

پرده به تقدير سياهم بگير

اين غل و زنجير كهن باز كن

شرم مرا برده ارباب كن

شايد از اين بام بري هم گذشت

تلخي كام از نفسي بر شكست

اين قلم بي خرد آغاز كرد

شرح ستم ناكشي ام ساز كرد

ما كه سزاوار به تلخابه ايم

جام تهي در ره ميخانه ايم

دنگ كنان ساقي رندانه ايم

در دل خود ليك چه ويرانه ايم

بر ركب خويش خدايي كنيم

نغمه سرايانه گدايي كنيم

....

مي شنوي زاري ناجور ما؟

ليك نگفتي كه چه شد جور ما؟

در گذر از قتلگه آفتاب

گو كه چه كس گفت كه بر من متاب؟

مي روم از شهر ستبر گناه

نقش كنم ناله و اندوه و آه

با تو ام اي چشمه غليان شور

گوش كن اين آخر خطم ز دور

قصه من قصه ويراني است

حال من از جنس پريشاني است

حال من و حال تو و حال ما

مي شكند جمله آمال ما

روسپي

roospi — Sat, 25 Nov 2006 21:18:18 GMT

يك خفگي قرمز

مدتها گذشته بود و او را نديده بودم.شايد هم ديده بودم.اما نه به مانند اين شب.شايد بهانه ديدار ما نبايد چيزي بود جز خودكشي يك رفيق مشترك.رفيق ...! خسته تر و نالان تر از هميشه بود.به مانند هميشه سعي داشت خود را آسوده و بي اعتنا نشان دهد.صدايش مي لرزيد و سعي مي كرد همه چيز را كامل توضيح دهد راجع به رفيق و از خود طفره رود و مثل چند دقيقه پيش در خفا بماند او و در بي خبري بماند خيال ما.دستانش را گرفتم و در دستان فشار دادم.اين پوست سفيد و اما ستبر ترك كه مي توانستي روزي رگهاي زير آن را بشماري در طول اين ثانيه هاي بي خبري
جاي خود را به سنگي خشن و اما انعطاف پذير داده بود.يك نخ سيگار گيراندم يك نخ سيگار...!سوار اتوبوس شديم.نمي دانم آخرين باري كه سوار شدم كي بود؟داشتم به اين فكر مي كردم كه صحبت آغاز شد و كلاممان ختم شد به حرفهاي غير قانوني كه بماند در دل تيره و رمز آلود روزگار كوچكمان!براي همه چيز متاسفم.براي همه چيز...!
وارد بيمارستان شديم.سياهي از آن آويزان بود.آخرين بار سه سال پيش بود كه با خود او به اينجا آمدم.اما نه براي ديدار جسد دوست زنده مان.پله ها را طي كرديم و رسيديم.پيرمردي لخت و عور روي تخت خوابيده بود.پيرزني كاسه آش در دست به دنبال آشپز سرو مي دويد و كم مانده بود فحش خواهر و مادر بدهدش.زني سي و چند ساله كنار تختي نشسته بود و زير لب قران كوچك در دستش را زمزمه مي كرد و من مي فهميدم بيش از اينكه در حال نيايش باشد به تف و لعنت بخت نامرادش مشغول بود. پسري ‍ژوليده پوليده با سه بشقاب غذايي كه از دور مي فهميدم بوي مدفوع سوسك مي دهد ، خرامان خرامان و مغرور به سمت برادرش مي رفت.نفهميدم .يا خيلي از زندگي مي دانست يا هيچ.وارد اتاق شديم.دوست آنجا خوابيده بود و بي رمق و نالان.نمي داننم به يك مرده داشتم نگاه مي كردم يا عليلي كه قدرت تكان دادن مردمك چشمانش را فقط داشت.تمام موهاي تنم داغ شده بود و در يك خط گوش به فرمان ايستاده بود.در دل نهيبي به خودم زدم و سعي كردم خودم را آرام نشان دهم.چه كار احمقانه اي.مگر مي شود در همان نگاه اول حال مرا نفهمد.به سويش رفتم و نمي دانم خودش را بغل كردم يا كليه اي كه كار نمي كرد و دستاني كه از بس سرم خورده بود مانند بادكنكي كه در آن آب ريخته باشي باد كرده بود هر لحظه مي ترسيدي مبادا بتركد و اتاق ...!ثانيه ها سخت تر از آن بود كه بخواهم بنويسم و نيازي هم به اين كار نيست.گذشت و آمديم بيرون.كاپشن ام را به خود پيچيدم و دستانم را ميان سر آستينهايش گم كردم تا سرماي بدي كه نمي دانم در اين وقت سال اسمش را چه بزارم آن ها را پيدا نكند اما انگار كه اين قايم موشك را سرما از من برد.در حال قدم زدن بوديم.ناگهان خودمان را ميان درخت هاي پارك ديديم.نگاهش كردم و گفتم آخرين باري كه اينجا آمدم با تو بود.يادت مي آيد؟به ياد نمي آورد يا شايد به ياد نمي آورد.حس مي كردم تمام لحظه هايش مثل همين حالا زنده بود.همين هوا.همين نور.همين شاخه ها.حتي همين لباس ها.گذشتيم و وارد هيمه انساني شديم و ادامه حرف هاي غير قانوني مان را زديم.عبور كرديم و به كناره پل رسيديم.آري.سي و سه پل.جايي كه علي رغم ينكه خاطره هاي زيادي از آن دارم حالم را به هم مي زند.نه به خاطر خاطره ها و يادهايي كه رفتند يا آزارم دادند يا چه و چه...!به دليل چيزي كه واقعا هنوز هم نمي دانم.نشستيم در كنار آبي كه ديگر بايد خيلي خوش شانس باشي كه وقتي به كنارش مي آيي جاري باشد.ساكن و مهيب و كشنده نگاه مي كند.خيره مي شود و از تو چيزي را مي خواهد كه ...!دوست داشتم خودم را در آن غرق كنم و اين ضمخت لند و عور را بي آبرو كنم و كمرش را به خاك بمالم.به خاك.كدام خاك؟يك نخ سيگار ديگر گيراندم.اين روزها سيگارم كم شده اما اين خيال دور مگر مي گذارد؟برمي گرديم به سالهاي دور.خيلي دور.حتي دور تر از اين...!اين نسيم خنك كه روي صورتمان مي دود همه قصه ها را مرور مي كند.مي گذرد و خيالمان را خيس.يك نخ سيگار ديگر و... پاكت خاليست.بايد دو نفري .بكشيم.دوست دارم تا ابد اينجا كنارش بنشينم و به او بگويم
مي دانم كه نمي شود.فراموش مي كنم.يادم مي آيد به پنجره حائل و هايده و مرد سيبيلو.فقط به اين نگاه مي كنم كه زندگي آن قدرها هم بد نيست.يا خيلي افتضاح شكاننده است يا خيلي خوب و دلنشين يا اصلن هيچ كدام.در اين لحظه فقط اين به ذهن كم رمق و رنجورم مي رسد.زندگي من مال توست
صداي گذشته مي آيد.نمي دانم اين آپ ديت بي سر و ته براي چه بود؟اما مي دانم براي كه بود.همان كه او بخواند برايم كافيست.هر چند او هيچ گاه اين صفحه را نخواهد خواند.استاد و دوست عزيزم كه نمي دانم چه جور در واژه هايم .بگنجانمش.حسن طالبي

http://roospihall.blogfa.com/post-1.aspx

موزيك در حال لود شدن است

می دونم کامنت ها وا نمیشه و مشکل داره واسه بسیاری

اما شرمندگیش مال حکومت مادر به خطای جمهوری اسلامی نه اینجانب

yell

roospi — Mon, 20 Nov 2006 06:03:18 GMT

هلهله

این پست برای آنان که فکر می کنند خنده به ما نمی آید

پا ها به اندازه عرض شانه باز

مست باشيد و هلهله كنيد

...كمي استراحت بد نيست

بر سوره اين شام نوشتيم و سروديم

ديوانگي از عالم ويرانه بياموز

سر خوش بنواز آشتي كن

از آتش شوق صبح مستانه بر افروز

اين جام ز سوداي سر ساقي مهر است

برگيربه دل بر كش و چون لاله شکن سوز

روسپی

موزیک در حال لود شدن است